Mostrando postagens com marcador poesia. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador poesia. Mostrar todas as postagens

sexta-feira, 18 de junho de 2010

...Silêncio...

Hoje morreu José Saramago.
E a língua, já tão mirrada, tão encolhida,
maltratada, esquecida,
perdeu um braço, um gênio, uma pena.
E que pena! Que pena!
Hoje calou-se a voz portuguesa
e por um inteiro minuto
ficou de luto...

A idéia que fluia como música escrita em negrito
em pálidas páginas, já não flui mais.
Ficou a lembrança, a herança de palavras
deixadas para os olhos
como um presente
e o silêncio que acompanha
reverente
um texto bem escrito.

quarta-feira, 14 de abril de 2010

Totò, sua altezza, il principe.

Ele nasceu em 15 de fevereiro de 1898 e morreu em 15 de abril de 1969.
Foi para mim um prazer descobrí-lo quando vivi na Italia. O riso simples, isento de vulgaridade, comédia de caras e bocas e troca de palavras, instantâneo, fácil.
Durante anos a crítica cinematográfica minimizou o seu gênio, mas o tempo devolveu a ele a importância de ter feito um inteiro país rir.
Rir é uma coisa boa.
Caro Antonio, Totò, sua alteza, mesmo deste lado do mundo tem gente que te recorda.

Para ver:



Para ouvir:



Malafemmena

Si avisse fatto a n'ato
chello ch' hê fatto a me,
st'ommo t'avesse acciso
e vuó sapé o pecché?

Pecché 'ncopp'a 'sta terra,
femmene comm'a te,
nun ce hann' 'a stá pe' n'ommo
onesto comm'a me.

Femmena,
tu si na malafemmena,
a st'uocchie hê fatto chiagnere
lacreme 'e 'nfamitá.

Femmena,
tu si peggio 'e na vipera,
mm' hê 'ntussecato ll' ánema,
nun pòzzo cchiù campá.

Femmena,
si doce comm' 'o zzuccaro
peró 'sta faccia d'angelo,
te serve pe' 'nganná.

Femmena,
tu si 'a cchiù bella femmena,
te voglio bene e t'odio
nun te pòzzo scurdá.

Te voglio ancora bene,
ma tu nun saje pecché,
pecché ll' unico ammore
si' stata tu pe' me.

E tu, pe' nu capriccio
tutto hê distrutto, oje né',
ma Dio nun t' 'o pperdona
chello ch' hê fatto a me.

Femmena,
tu si na malafemmena,
a st'uocchie hê fatto chiagnere,
lacreme 'e 'nfamitá.

Femmena,
tu si peggio 'e na vipera,
mm' hê 'ntussecato ll' ánema,
nun pòzzo cchiù campá.

Femmena,
si doce comm' 'o zzuccaro
peró 'sta faccia d'angelo,
te serve pe' 'nganná.

Femmena,
tu si 'a cchiù bella femmena,
te voglio bene e t'odio
nun te pòzzo scurdá.


Para conhecer melhor: http://www.antoniodecurtis.org/

quinta-feira, 8 de abril de 2010

O meio do caminho

Meus desenhos coloridos,
meus mapas e caminhos,
foram perdendo a cor com o tempo
e hoje lembram rabiscos
pálidos e infelizes.
E eu, que pensava
que seus olhos se iluminassem,
como faróis para indicar-me o caminho,
entendi que são só os reflexos
de constelações inatingíveis,
fugidios átimos de consolo.

Minha Ítaca ainda está distante
e o mar é de ressaca.

segunda-feira, 24 de agosto de 2009

Trilussa de novo

« C'è un'ape che se posa su un bottone di rosa:
lo succhia e se ne va…
Tutto sommato, la felicità
è una piccola cosa. »
(Trilussa, Felicità)




Tutto er monno è paese...

Mudam-se os hemisférios, passam-se os anos, mas no fundo, no fundo...

sexta-feira, 20 de março de 2009

Paul Eluard: Teus olhos sempre puros...

Jours de lenteur, jours de pluie,
Jours de miroirs brisés et d'aiguilles perdues,
Jours de paupières closes à l'horizon des mers,
D'heures toutes semblables, jours de captivité,

Mon esprit qui brillait encore sur les feuilles
Et les fleurs, mon esprit est nu comme l'amour,
L'aurore qu'il oublie lui fait baisser la tête
Et contempler son corps obéissant et vain.

Pourtant j'ai vu les plus beaux yeux du monde,
Dieux d'argent qui tenaient des saphirs dans leurs mains,
De véritables dieux, des oiseaux dans la terre
Et dans l'eau, je les ai vus.

Leurs ailes sont les miennes, rien n'existe
Que leur vol qui secoue ma misère,
Leur vol d'étoile et de lumière (1)
Leur vol de terre, leur vol de pierre
Sur les flots de leurs ailes,

Ma pensée soutenue par la vie et la mort.